Aftellen naar België...

Voor ons vertrek naar België dachten we een rustige week tegemoet te gaan, maar draaide dat even anders uit...

* "Suspect on the loose after woman shot several times"

Na 4 maanden in de VS gewoond te hebben, waren we ondertussen wel gewoon aan zulke berichtgeving, liefst zo sensationeel mogelijk, met alle smeuïge details en rechtstreekse camerabeelden...

Maar toen Claudia woensdagmiddag thuis kwam van de Spaanse les, was het toch even slikken...

De ingang van Pinnacle Towne Center was veranderd in een "crime scene". Het krioelde er van politiemensen en camera's en het onderzoek was nog in volle gang.

Om 11u45, 10 minuten nadat Claudia via deze weg vertrok richting Spaanse les, liep een stukgelopen liefdesrelatie heftig uit de hand...

We wonen dan ook in het land waar "het recht om een wapen te dragen", het 2e grondrecht is in de Bill of Rights?!

Gelukkig staat er ondertussen in de krant te lezen: "Ex-boyfriend caught after shooting woman at apartment"!

* Speaking (and dreaming) English...

Na 2 weken intensieve Engelse les wordt er volop verder "geoefend", maar ditmaal niet zonder margarita of sangria in de hand...
Vrijdag gingen Liesbet en Claudia een avondje uit met lerares/vriendin Beatriz.
Moet het gezegd dat het Engels van Claudia nu nog vlotter gaat :-)

En één avond bleek al gauw tekort... De ladies waren nog lang niet uitgepraat, dus werd er zaterdag een vervolg aan gebreid.
Liesbet moet het 3 weken zonder Jeroen stellen die zolang in Coffeyville verblijft voor Tessenderlo Kerley. En de vriend van Beatriz is terug aan het studeren gegaan.

Dus "ontfermde" Claudia zich over de "lonely, singles and locals" en dat had Roeland geweten...

Zaterdag trok het 4-tal voor een hike naar Picacho State Park. Voor Roeland vooral: horen, lachen en zwijgen :-)



Bij thuiskomst werd zelfs het Belgische "Kolonisten van Catan" in een taalbad gedompeld:
"Who wants to trade sheep? I have grain, ore and sheep and I'm going to develop..."


Niet moeilijk dat Claudia zware nachten beleeft tijdens haar Engelse dromen...

* State Parks

Arizona heeft besloten de komende maanden 13 van haar 22 state parks te sluiten wegens gebrek aan centen door de economische crisis.

Tijd voor ons dus om op recordtijd toch nog een aantal parken mee te pikken. Na vorig weekend Forte Verde Historic State Park bezocht te hebben, ging het zondag gedurende 3 uur richting Yuma Territorial Prison State Historic Park.

Als Claudia woensdag nog maar mee mag met vlucht 1463 naar Chicago?!


Na wat "citygetrip" in Chicago zal zaterdag ons vliegtuig terug koers zetten richting Zaventem...

Een lege valies om vol te laden met Belgische lekkernijen staat alvast klaar. Op het verlanglijstje staan Chacha's, Hulahups-chips, currysaus, pralines, jenever, Hasseltse speculaas, chocola en zoveel meer...

Roeland's collega's zullen bij terugkomst in Phoenix kunnen smullen op onze "Belgische avond"!!

Let it snow / rain...

De afgelopen dagen waren op zijn zachtst gezegd bewogen en stormachtig...

Wat begon als een gezellig dagje skiën in Flagstaff met onze Belgische vrienden Liesbet en Jeroen, eindigde voor Claudia met een plastic **** -zakje in de auto naar huis :-(

Op Roelands vrije zaterdag ging om 5u 's morgens de wekker. Het was Martin Luther Kings Holiday en vele Amerikanen hadden maandag vrij. Mogelijk zouden veel mensen het leuke idee hebben om een weekendje op de latten te gaan staan...

Een rit van 2,5 uur noord bracht ons op de Snowbowl, een skigebiedje klein maar fijn, in de 3700 meter hoge San Francisco Peaks.
De uitzichten vanop de pistes waren adembenemend mooi! De pistes steil en glad ondervonden we aan de lijve zonder skis aan onze voeten...

Even was het wennen aan de stoeltjesliften zonder veiligheidsbeugel, gelukkig kampen wij niet echt met hoogtevrees...

Hoewel, wanneer Claudia dreigde flauw te vallen op de skilift en alles ineens zwart draaide, sloeg de paniek toch even toe! Gelukkig zaten we toen net op die ene lift mét veiligheidsbeugel, oef!

Even plots als de hoofdpijn en misselijkheid de kop opstak, was ze na een lange nachtrust gelukkig weer verdwenen. Hoogteziekte?!

Op dit moment verwacht men in Flagstaff bijna 2 meter sneeuw. De wegen werden preventief afgesloten en verschillende scholen sloten tijdelijk de deuren. Tja, het leven in de "woestijn"...

Ook in Phoenix valt deze dagen het water met bakken uit de hemel! Wij kunnen hier weer ons Belgisch hartje (en paraplu) ophalen. Onze Amerikaanse medemens is dit geplens duidelijk minder gewoon. Het verkeer op de snelwegen verloopt hier prompt een heel pak trager en het "wintergevoel" steekt dan toch de kop op: genieten van een warme choco met de verwarming op volle toeren...

En van autorijden gesproken, "wegpiraat" (ahum) Roeland werd zondag van de weg gehaald: door een rood licht gereden, meneer?

De cultuurverschillen zorgden bijna voor een onaangename ervaring. Een greep uit de conversatie:
Police officer: "What colour was the traffic light, sir?"
Roeland: "Orange"
Police officer: "We don't have orange, sir. It's red or yellow!"

Oeps, dacht die even dat Roeland met zijn voeten aan het rammelen was?! Na tussenkomst van een tweede politievoertuig (?) en de check dat Roeland een vlekkeloos parcours als chauffeur had, mochten we gelukkig beschikken zonder boete!

En voor alle duidelijkheid: het was oranje, 't is te zeggen: "geel", maar we hadden misschien beter gestopt...

Ondertussen heeft ook Claudia de handen meer dan vol: "How do you do?", "Como te llamas?"...

Afgelopen week begonnen (eindelijk) de taallessen. In de Engelse conversatieklas worden hevige en leuke discussies gevoerd met (toevallig) een advocate uit Honduras.
En in de Spaanse les mocht Claudia al kennis maken met de "grote" taalkennis van een Amerikaanse studiegenoot: "Since quatre years I live in Phoenix. You heard it, I speak French very well!" :-)
Waarom denkt iedereen trouwens dat een Belg per definitie Frans spreekt???

Verder zijn we volop onze trip naar België en tussenstop in Chicago aan het plannen.

Belgium, here we come... See you soon!!!

Cowboys en indianen...

Na het vertrek van onze Belgische gasten, werd het in 2010 plots weer stil ten huize van Roeland en Claudia.
Beste remedie was er weer direct gewoon terug invliegen! Een klein verslagje...

* Jerome

Op 2 januari gingen we het oude mijnstadje Jerome verkennen. Eens een spookstad, nu terug bevolkt door "kunstenaars" met hun vele winkeltjes... En we stuitten erop de meest beroemde dame van Jerome, Belgian Jennie.

Met toch een beetje heimwee naar de Europese keuken en traditionele bezoekjes aan familie en vrienden tijdens de feestdagen, besloten we met ons tweetjes gezellig Itialaans te gaan eten in de Olive Garden.

Hoewel...de gezellige tête-à-tête werd een "binnenschrokken" op minder dan 45 min. tijd! Nog nauwelijks genipt van ons glaasje prosecco en juist geproefd van de eerste (weliswaar heerlijke) bruscetta, stond ons voorgerecht al voor onze neus. En amper 5 min. later schoof ook het hoofdgerecht lekker aan!

Tja, wat kunnen die Amerikanen nog veel leren van onze Bourgondische gezellige levensstijl?!

* Coal Mine Canyon

Na een weekje werken vertrokken deze 2 cowboys met hun stalen ros richting Navajo Indianen Reservaat.

Na enig speurwerk tussen de koeien en besneeuwde weilanden waren we blij de kleine windmolen, het langverwachte herkenningspunt, te vinden.
Aangenaam verrast begonnen we als enige bezoekers die namiddag, de door de Navajo indianen genoemde Honoo Ji (canyon met scherpe kartelranden) te verkennen.

Gewaarschuwd voor het slecht zichtbare, steile en glibberige pad tot beneden in de canyon, waren we natuurlijk uitgedaagd om dit uit te proberen.
Springen van rots naar rots, kruipen onder de prikkeldraad..., zover de sneeuw ons toeliet, daalden we langzaam af in de canyon.

De heldere rode, bruine, witte, grijze en zelfs blauwe en zwarte tinten en gesteenten maakten de canyon speciaal.


En Roeland begon zijn zoektocht naar stenen en fossielen... Na de vondst van een oester besloten we op uiterst wetenschappelijke wijze dat daar vroeger een immense zee moet zijn geweest?!

* Hopi Reservaat

Omringd door het Navajo reservaat bevindt zich het onherbergzaam land van de Hopi indianen.
De kleine Hopi-dorpjes liggen rond en op de 3 mesa's of tafelbergen. In feite zijn het vandaag de dag heel miserabele huisjes. Sommige dorpjes zijn zelfs niet voorzien van elektriciteit...

* Canyon de Chelly National Monument

De Navajo indianen woonden vroeger in de rotsen van Canyon de Chelly waar zij zich verborgen tegen de aanvallen van de Spanjaarden.
Uiteindelijk werden heel wat Navajo uitgemoord in deze canyon die sindsdien ook de naam 'Massacre Cave' heeft gekregen.
De Navajo die het toch overleefden, stond een 300 mijl lange tocht naar gevangenschap in New Mexico te wachten...


Vanuit de canyon rijst een grote zandstenen spits omhoog. Opgepast stoute kinderen, wanneer jullie thuis niet luisteren, zal Spider Woman jullie vinden en meenemen naar de top van haar 'Spider Rock'...

* Winslow

Uiteindelijk bleek dat we ons ondertussen op ruim 5u rijden van Phoenix bevonden, oeps?!

Na nog een kleine tussenstop in Winslow, blijkbaar bekend om zijn parkje op de Route 66 met een levensecht standbeeld van een lifter (heuh?, stelde echt niks voor), reden we een nieuwe werkweek in Phoenix tegemoet...

Maar de plannen voor het volgend weekend werden intussen al gesmeed... een dagje skiën in Flagstaff!!

Bezoek uit België!

Na een beangstigend vertrek in Zaventem (beste toekomstige bezoekers, reserveer tijdig je zitjes op het vliegtuig!), vermoeid van de vele "nuttige" vragen naar hun banden met terroristische organisaties, besmettelijke ziekten enz. en na lief, maar vooral serieus in de camera gekeken te hebben, want met de Amerikaanse autoriteiten wordt niet gelachen, arriveerden onze eerste en langverwachte bezoekers op woensdag 16 december eindelijk op 'Phoeniciaanse' bodem.

Dat Sophie en vooral Britta onvermoeibaar zijn, zou al gauw blijken! Het werd een kilometervretende en sportieve tocht door het zuid-westen van de VS...

* Tweedaagse in de Grand Canyon

De eerste ochtend al sprongen we om 5u30 fris en monter (ahum) uit ons bed om de tocht in te zetten richting Grand Canyon.
De woestijnachtige heuvels bezaaid met cactussen maakten al gauw plaats voor een dik sneeuwtapijt tussen de naaldbomen. Op slechts 2u tijd stegen we dan ook maar liefst 1735m tot in Flagstaff waar we genoten van een stevig ontbijt.

Aangekomen in de Grand Canyon was onze eerste missie het aankopen van crampons, ofwel sneeuwbanden voor onder je schoenen.
In het ranger station kregen we een kleine update van het aantal dodelijke ongevallen op jaarbasis. Gelukkig waren deze meestal te wijten aan hitte en hartaanvallen en slechts 3% aan onderkoeling. De dag voor ons vertrek was er een sneeuwstorm in de Grand Canyon en gingen de temperaturen tot min. 10° C, voorzichtigheid was dus geboden!

Uiteindelijk begonnen we aan de 11 km lange South Kaibab afdaling met adembenemende uitzichten over de canyon. Bestemming was de Bright Angel Campground, beneden in de canyon, aan de Colorado rivier, die we bereikten tegen valavond.
Nadat we Sophie gerust gesteld hadden dat onze tent niet doorzichtig was, maar ook een boventent had, begonnen we goed ingeduffeld aan een lange, harde en koude nacht...

De volgende morgen lag een zware klim van 15 km via de Bright Angel Trail terug uit de Grand Canyon op ons te wachten.
De spanning steeg wanneer we vaststelden dat we de laatste bus van 17u15 naar de parking zouden gaan missen... Alle hoop werd op Britta gesteld die ondanks een "sprintje" bovenaan de rim de laatste bus voor haar neus zag wegscheuren.

Dan maar een lift versieren en op zoek naar Sophie en Claudia. Bleek dat het ontmoetingspunt 'aan de rand van de canyon aan de bushalte' te onduidelijk was, en pas na een zoektocht van 1,5u werden Sophie en Claudia, wanhopig en verkleumd, teruggevonden door Britta.
Wat een avontuur en vooral wat een gelukkig weerzien...

Eind goed, al goed! En dat werd gevierd met een margarita en 3 queensize-bedden in Holiday Inn in Page.

In het Gunsmokesaloon verbaasden we ons over de "stijlloosheid" van de Amerikaanse uitgaanders en ons uitbundig gelach bleek al gauw een uitnodiging voor een opdringerige local. Deze 3 rare snuiters werden aan een kruisverhoor onderworpen en wisten al snel dat het absoluut "not done" is om tijdens de kerstperiode zo ver van huis te zijn. Foei!
Verder leerden we dat Amerikanen geen Stella drinken, dit staat hier blijkbaar bekend als een bier dat door Europese mannen wordt gedronken die daarna hun vrouw afslaan?!

* Antelope Canyon

Na zoveel 'wijsheid' lieten we ons op zaterdag opnieuw verbazen door de wonderen van de natuur.

Door diverse hevige overstromingen werd in het Navajo Reservaat een slot canyon uitgesleten. Upper Antelope Canyon is nu een kloof met hoge verticale wanden die heel dicht bij elkaar staan waardoor de kleuren en lichtinval prachtige foto's opleveren...

* Monument Valley

Op de grens tussen Arizona en Utah leefden we ons uit (eigenlijk vooral Claudia) op de zandweg tussen de eenzame rode rotsen in het verlaten woestijnlandschap van Monument Valley.
Deze oude rotsformaties vormen hèt symbool van het Amerikaanse Westen. Reeds decennia lang werden ze in honderden films en reclamespots gebruikt.


* Arches National Park

Vanuit Moab begonnen we zondag aan de mooie Devils Garden wandeling in Arches. Onze "sneeuwbanden" kwamen nog goed van pas. We klommen over de met sneeuw bedekte zandstenen rotsen en namen Sophie mee op sleeptouw over de smalle rotspaadjes langs de canyons. Het uitzicht was zo prachtig dat de hoogtevrees onmiddellijk vergeten werd.

Britta haalde halsbrekende toeren uit maar helaas zonder veel succes...


Aan de hand van het gigantische kruisbeeld dat we reeds vanuit de auto rond de nek van de uitbater van de "Royal Inn" in Richfield konden zien, hadden we kunnen weten dat we te midden van een mormonencommune waren beland. 's Morgens stond de kerkbus al klaar en om 9u trok de hele gemeenschap naar de bijbelstudie...

Later vernamen we dat de mormonen meerdere vrouwen hebben/hadden. Polygamie zou thans verboden zijn in Utah, maar tegelijkertijd ook gedoogd worden. Werden daarom deze 3 dames bij het ontbijt verwend met een vers potje koffie en roerei?
Vaststellen dat verschillende kerels van de commune onze motelkamer binnen gluurden, was echter een stap te ver en al gauw waren onze valiezen gepakt om onze tocht verder te zitten richting Bryce Canyon.

* Bryce Canyon National Park


In Bryce bleek een dik sneeuwtapijt tot kniehoogte de canyon bedekt te hebben en waagden we ons aan snowshoeing. We waren zo enthousiast dat we al de eerste 20 meter van de trail met wilde stokbewegingen en schaterlach aflegden op wat even later bleek, gesneeuwruimde asfalt te zijn. Al gauw werden we door andere bezoekers (bleek later Walen) bestempeld als "gekke Hollanders"?!
Eens in de sneeuw werd het een vermoeiende tocht in en uit de canyon tussen de verbluffende hoodoos, ofwel (rode) opstaande rotsen.

De temperaturen gingen ondertussen ruim onder het vriespunt, of zo voelde het tenminste toch, en met de verwarming op volle toeren reden we die avond over een donkere kronkelweg en de Elks ontwijkend naar Springdale, een dorpje dat slechts 551 inwoners telt, ten zuiden van Zion National Park.

Met een glaasje wijn en met fleece en sjaal in de aanslag zochten we meer warmte in de hot tub. Onze Chinese overburen fronsten bij dit vriesweer bedenkelijk de wenkbrauwen en hielden dat stelletje ongeregeld (on)opvallend in de gaten...


Verontwaardigd waren we toen bleek dat facebook, ons "venster op de wereld", geblokkeerd was en omwille van de "adult content" in Best Western Springdale niet mocht bezocht worden.
In Utah, wel meerdere vrouwen, maar geen sociale netwerksites?!

* Zion National Park

's Morgens bleek Zion geteisterd te worden door hevige regen en zelfs enkele onweerswolken.
We lieten ons evenwel niet kennen en waren blij dat eenmaal onze wandelschoenen aangetrokken, de regen veranderde in sneeuw...
Spijtig genoeg was de "gevreesde" Angels Landing Trail met deze weersomtandigheden onmogelijk en beperkten we ons tot een korte wandeling aan de Emerald Pools en een scenic drive door het park.

* Las Vegas

Dezelfde dag nog vertrokken we vroeger dan gepland richting Las Vegas. Bij aankomst op de Strip wisten Sophie en Britta niet waar eerst te kijken en ze waanden zich in de "Efteling voor Volwassenen"...

In de overdekte, maar met wolken beschilderde plafonds in de hotels en casino's vergaten we al snel het verschil tussen dag en nacht en shopten er op los.


Ook de luxe van Treasure Island, Luxor, de lekkere buffetten in Planet Hollywood en de show Mystère van Cirque du Soleil lieten we ons wel gevallen.

In de Luxor bar werden we het hof gemaakt door 2 "cowboys" van South Dakota, boeren zoals ze bij ons zouden zeggen, die ons probeerden te imponeren met hun ranch met 2000 koeien en immens landgoed.
Op minder dan 10 minuten joegen ze er 200 dollar door aan de pokertafel... Britta besliste wijselijk haar 'lucky verjaardagsdollars' op zak te houden!

* Kerstmis in Yosemite National Park

Na ons nachtje tooghangen in Vegas kwam gelukkig driver Roeland op 24 december het gezelschap vervoegen.
Na een zware werkweek op verplaatsing in Finley mocht Roeland er al direct invliegen! Op kerstavond werden we immers verwacht in Yosemite, een tocht van meer dan 480 mijl of bijna 9u rijden...

Precies 10 minuten voor sluiting konden we nog net ons "reuzenpizza-met-sla"-kerstdiner bestellen.
Daar Yosemite een belangrijke habitat van zwarte beren is, werden alle etenswaren en toiletartikelen zorgvuldig opgeborgen in de bearproofboxen naast onze (oef!) verwarmde tent.


Yosemite staat bekend om zijn grote watervallen, sequoiadendronbomen en spectaculaire Half Dome wandeling. Het park is evenwel zo immens groot dat het onmogelijk was alles te bezoeken in 1 dag. Keuzes maken was dus noodzakelijk...

De grote hoeveelheid sneeuw nodigde uit voor een kerstdagje ski- en snowboardpret in de Badger Pass, een klein skigebiedje te midden van Yosemite park.












* San Francisco

Na de skilatten en sneeuwkettingen terug opgeborgen te hebben ging de tocht verder richting San Francisco waar we ons onmiddellijk verbaasden over de heuvelachtigheid van deze gezellige stad.

Spijtig genoeg moesten we vaststellen dat de bezoeken aan Alcatraz reeds volledig uitverkocht waren, de avondtours zelfs tem 2011?!
Maar niet getreurd, Chinatown, Fischerman's Warf, de zeeleeuwen op pier 39, de Golden Gate brug, de Cable Cars, Crookedest Street en de oude hippiebuurt waren voldoende om de sfeer op te snuiven...

* Los Angeles



Op 27 december werd de terugtocht richting Phoenix ingezet, maar niet zonder even halt te houden in de "sterrenstad".
We brachten een blitsbezoek aan Santa Monica Beach, zochten naar onze idolen op de Walk of Fame en kwamen zelfs Michaël Jackson tegen.
Yes, he's alive!



* Phoenix - Camelback Mountain

Om 2u arriveerden we zondagnacht terug in Phoenix. Gelukkig kon Roeland maandag een dagje recupereren alvorens aan een nieuwe werkweek te beginnen...

Maar veel rust gaven de dames Roeland niet. Ze hadden duidelijk de sportmicrobe te pakken!

Maandagmiddag beklom het 4-tal de Camelback Mountain, een herkenningspunt van de stad enkele kilometers noordoostelijk van het centrum.
Een steile klim die 390m over de rotsen stijgt op een afstand van 1,5km geeft je een wijds uitzicht over de stad.

* Organ Pipe Cactus National Monument

Op dinsdag stond Organ Pipe Cactus National Monument op het programma. Dit park is in het zuiden van de VS tegen de Mexicaanse grens gelegen en dat hadden we geweten.

Het krioelt er van Border Patrol en bij controle bleek dat Sophie haar visum niet in haar internationaal paspoort had zitten, reden om ons aan de kant te zetten.
Een van de agenten bleek een Hollandse vriendin te hebben en een vriendelijke babbel over chocola, frieten en Brugge maakte uiteindelijk dat we onze tocht toch mochten verder zetten, oef!

* Sedona

De avontuurlijke vakantie werd afgesloten met een uitdagende mountainbiketrip tussen de beboste heuvels en rode canyons van Sedona, bekend als New Age centrum omdat in de jaren '80 maalstromen ontdekt werden die magnetische energie zouden opwekken die de ziel versterken.

Misschien dat dankzij deze energetische krachten beginnende "rockchicks" Claudia en Sophie erin slaagden de 4u durende, koude (tegen de weersvoorspellingen in sneeuwde het en waren we hieraan niet aangepast) en soms zelfs technisch gewaagde rit tot een goed einde brachten?!









* Oud op nieuw

Oudejaarsdag was de eerste en enige echte rustdag waarvan we optimaal profiteerden aan het zwembad onder een stralende zon.
Gelukkig, want met de weergrillen van de laatste weken hadden onze bezoekers nooit geloofd dat Phoenix echt zo'n zonovergoten paradijs is!

Verbaasd keken onze gasten op toen een van onze buren met revolver aan de broeksriem langs het zwembad kwam paraderen, absurd en tegelijk angstaanjagend?!

Belgisch Nieuwjaar vierden we om 16u met een fles champagne in de hot tub, waarna we afzakten naar de Fiesta Bowl Block Party in Tempe, een van de top 10 - locaties in de VS om oudejaarsavond te vieren.

Wij genoten van het vuurwerk en de enigszins aparte dansstijl van de Amerikaanse medemens: maak een treintje heel kort tegen elkaar geplakt en schudden maar!!

Opvallend was ook dat er weinig echt dronken mensen te bespeuren waren, tot we vaststelden dat het bestellen van een drankje minstens 20 min. duurde, dan maar niet... Duidelijk een andere feestcultuur!












Als echte Belgen waren we eerst wat achterdochtig, maar gingen we uiteindelijk toch op de foto met wat later de plaatselijke "Peter van de Veire" bleek te zijn, "AJ and some of his peeps":

HAPPY NEWYEAR!!!

Kerstsfeer in Phoenix...

Na de kampeergekte van vorig weekend gaat het leven in Phoenix weer even zijn gewone gangetje.
Maar hoe ziet zo'n "gewoon weekske van Claudia en Roeland" eruit?

Maandag 7 december vonden de TKI-collega's een kleine verrassing van Sinterklaas en Zwarte Piet op hun bureau... Jeroen en Roeland zaten hier natuurlijk voor niks tussen :-)

's Avonds hadden we onze laatste initiatiedansles in het Arthur Murray instituut. Met onze privé-leraar Gino leerden we de voorbije weken de eerste stapjes van waltz, swing, tango en chacha! Dat smaakt naar meer en wordt binnenkort hopelijk vervolgd...

Roeland heeft ondertussen een verzameling quartermunten aangelegd!
Bedoeling is, en liefst nog zo snel mogelijk, te kunnen pronken met de munten van alle verschillende staten van de VS. Op dit moment staat de teller op 24, dus nog 26 te gaan... Tijdens zijn verzamelwoede, heiligt het doel de middelen. Roeland heeft de jacht geopend op frisdrankautomaten die bestookt worden met muntjes totdat ze een gewenste munt terugspuwen. Favoriet is de automaat bij de Ikea!
Ondertussen werd aangekondigd dat binnenkort quartermuntjes zullen worden uitgegeven bedrukt met de nationale parken van de VS. Het einde van de verzamelkoorts lijkt dus nog niet direct in zicht...


De "honeybaked turkey" op het kerstfeestje van TKI op vrijdag werd opgevrolijkt met lekkernijen van de werknemers. Ook Claudia schoot in actie en verraste de collega's van Roeland met een lekkere peperkoek-met-peer-tiramisu. 't Is te zeggen, er werd een "gingerbread house" in de tiramisu gedraaid, bij gebreke aan peperkoek...

Terwijl Roeland aan het smullen was met de collega's, was Claudia vrijdagnamiddag in "examenstemming". Op het Scottsdale Community College legde zij een test Engels af. In januari zal Claudia hopelijk (eindelijk) in de klas zitten om haar Amerikaans op zijn zuidwesters te verbeteren...

In het weekend werd onze kampeeruitzet verder uitgebouwd.
Een beetje een rariteit in het zonovergoten Phoenix, maar onze auto is ondertussen uitgerust met een paar sneeuwkettingen. Gezien de weersvooruitzichten voor de komende dagen zullen deze waarschijnlijk nog goed van pas komen op onze volgende trip...

Dankzij Cabela's, een paradijs voor backpackers, vissers en jagers, bevindt zich vanaf nu ook een "beerbel" in onze rugzak. Opgepast beren, Sophie, Britta, Roeland en Claudia zullen 24 en 25 december in Yosemite National Park zijn! En als jullie toch korter bij durven komen, maak dan kennis met onze toeter...
Ook een fluitje (met morsecode) en eerstehulpkit behoren vanaf nu tot onze basisuitrusting, een geruststelling voor het thuisfront?!

Ondertussen heeft ook de kerstsfeer al een hele tijd zijn intrede gedaan in Phoenix!

Zaterdagavond was het dan ook leuk vertoeven met onze Belgische vrienden in het met kerstlichtjes-overgoten-Coach House waar de locals zich volledig lieten gaan in knotsgekke kerstoutfits. En ook wij beginnen ons hier meer en meer thuis te voelen...

Kamperen in december, ben je gek?

Voor de trip naar de Grand Canyon op 17 december moest ons kampeergerief nog dringend uitgetest worden.
Zaterdag 5 december vertrokken we met de jeep volgeladen richting Flagstaff...

's Middags bij aankomst bleek de temperatuur in Flagstaff al gauw tegen het vriespunt te liggen. Gelukkig waren we uitgerust met muts, handschoenen, thermisch ondergoed en ski-jas, zodat niets ons zou tegenhouden om de nacht door te brengen in onze tent.

* Sunset Crater Volcano National Monument


Na de opwarming van de innerlijke mens met een warme appelcider in Macy's reden we naar Sunset Crater Volcano National Monument.

Een kleine 1000 jaar geleden werd de 120m diepe Sunset Crater gevormd door een krachtige vulkaanuitbarsting.
De vulkaankrater zelf kan niet bezocht worden, maar de Lava Flow Trail rond de basis van de vulkaan is een mooie wandeling door een assig landschap vol grillige lavastolsels.

Uit navraag in het bezoekerscentrum bleek dat het Bonito kampterrein in het park gesloten was.
"Wablief", zei de ranger, "op zoek naar een kampeerplaats in Flagstaff bij deze temperaturen? Het gaat hoogstwaarschijnlijk vriezen!"

* Lava River Cave

Alvorens onze zoektocht naar een kampeerterrein verder te zetten, gingen we nog even ons licht opsteken in de Lava River Cave.
En dat is deze keer echt wel letterlijk te nemen. We daalden af in een donkere ondergrondse gang gevormd door gesmolten rotsen als gevolg van een lavarivier.
Onze gloednieuwe kampeerlantaarn was onmiddellijk goedgekeurd!

De tocht naar kampeergelegenheid in Flagstaff bleef even later zonder succes. Die zotte Belgen toch...

* Red Rocks Sedona

Dus dan maar terug beetje zuidelijker rijden en een poging wagen richting Sedona, een wandelparadijs tussen de Red Rocks, vooral tijdens warme zomers in de 'Valley of the Sun', Phoenix.

In Oak Creek Canyon konden we op het Manzanita kampeerterrein dan toch onze tent recht zetten en we genoten van een romantisch "noodels met fruitsla" -diner bij het kampvuur...

Ondanks de koude nacht stonden we 's morgens fris en monter klaar om de Red Rocks van dichterbij te verkennen.

Maar eerst toch maar eventjes opwarmen in de auto en de verwarming op volle toeren laten draaien :-)
Alvorens onze wandelschoenen aan te trekken cruisten we over de Schnebly Hill Road en hadden een prachtig uitzicht over de omgeving.











We zouden het bijna vergeten, en velen zullen zich misschien al wel de vraag gesteld hebben: "Wordt er ginder ver nog wel gewerkt?"

Jazeker, Roeland brengt zijn dagen hoofdzakelijk op het hoofdkantoor door in Phoenix. Maar een 2e "reis" ligt in het vooruitzicht...

Op 14 december vliegt Roeland voor een week naar de fabriek in Finley (Staat Washington) samen met collega Alex om een test uit te voeren met een Plug Flow Reactor ter voorbereiding van een groot project voor een Gouderts bedrijf uit Nevada.
In Washington state is het nu ongeveer 10 graden Farenheit (oftewel -12° C). Het thermisch ondergoed zal dus weer goed van pas komen...


Hopelijk valt de trip evengoed mee als deze naar de plant in Fresno (Californië).

Begin november kwam Roeland daar toch niet terecht in een omgebouwde oud wijnmakerij zeker... :-)