5 Belgen 9 dagen op trip...

Op vrijdag 16 april werd de auto gepakt en gezakt (zelfs de sneeuwkettingen werden voorzien, je weet immers maar nooit) voor een tocht van 9 dagen door Arizona, Utah, Nevada en Californië waar heel wat avonturen beleefd werden!

* Grand Canyon

Natuurlijk stond de alombekende Grand Canyon op het programma! Onze gasten kwamen al snel tot het besluit dat alles wat ze in de toekomst van natuurschoon zouden zien, nooit aan de Grand Canyon zou kunnen tippen. Afschaffen die vakanties dan?!

Maar het was ook even schrikken toen we tijdens onze South Kaibab afdaling in de canyon ook kennis maakten met het geweld van de natuur. Terwijl we werden opgeschrikt door een héél luid geroffel, zagen we enkele rotsblokken naar beneden kletteren over het pad waar we 10 minuten voordien nog wandelden...

Op de weg uit het park werden we "uitgewuifd" door een groot hert. Ons "fotomodel" nam rustig de tijd om zich langs alle kanten te laten bewonderen en liet zich alle aandacht wel gevallen.


* Page

De Glen Canyon Dam in Page verdeelt het water van de Colorado rivier en voorziet het volledige zuid-westen van een heel kostbaar goedje, water. Hoge veiligheidsmaatregelen dienden dan ook in acht genomen te worden bij ons bezoek aan de dam. Bij de veiligheidscontrole werd het kammetje van Roger (we begrijpen nog altijd niet waarom hij dat zo hoognodig op zak wil hebben?!) ernstig onder de loep genomen. "Simone terrorist" riep het prompt uit: "Die uittrekbare pin van het kammetje kan als wapen gebruikt worden!" Oeps, in een eigendom van de Amerikaanse federale staat is het ten strengste verboden het woord "bom" of "wapen" te gebruiken...

Eens binnen geraakt was gids Curtis super enthousiast. Hij goochelde met getallen en de Glen Canyon Dam zou kost wat kost de grootste zijn, wat hij er ook voor moest verzinnen. Hij schudde uit zijn mouw dat de "kustlijn" van Lake Powell 50 mijl langer zou zijn dan deze van Californië, tenminste als je de snelweg langs de kustlijn telt en niet de kustlijn zelf... 't Is maar hoe je bekijkt natuurlijk!

In Page verkenden we naast de dam ook Horseshoe Bend, een prachtige bocht in de Colorado river, en trokken we op avontuur in Waterhole Slot Canyon. Deze canyon ligt wat verborgen op het Navajo indianenreservaat. Na enig geklauter om in de canyon te geraken, genoten we van de rust en stilte, ver weg van de horde toeristen die zich zaten te vergapen op Antelope Canyon! Geweldig...

* Monument Valley

Vanuit Page ging de tocht verder naar Moab met tussenstop in Monument Valley Tribal Park. Een prachtig park waar Claudia zich uitleefde op de zandweg door het park en we genoten van ons eerste en enige stukje taart met prachtig uitzicht op de Valley!

* Arches National Park

Na de bewogen autorit van de dag voordien trokken we op maandag onze wandelschoenen aan. De devil's garden wandeling bleek een hele uitdaging te zijn voor onze vrouwelijke gasten, maar met enig duw- en trekwerk van de mannen werd deze tot een goed einde gebracht! En onze avontuurlijke tocht leverde heel wat gewaagde foto's op...













* Bryce Canyon

Na een ontbijt bij de plaatselijke mormonengemeenschap in Richfield, kwamen we in Bryce Canyon onze eerste portie sneeuw tegen! Roger en Roeland bleven echter volharden en de korte broek werd ook die dag bovengehaald. En Simone had het niet voor de eekhoorns, die hadden volgens haar in de VS meer weg van ratten, brrr...

* Las Vegas


Bij aankomst in Las Vegas waren Simone en Jose compleet van hun melk en volledig overdonderd. In de Flamingo krioelde het van de toeristen, trouwende koppels, verslaafde gokkers... en tot overmaat van ramp waren er juist bussen 'Jappen' afgekieperd die de lifthal bestormden en als gekken tekeer gingen. De Europeanen en Amerikanen stonden er bij en keken er naar, de ene al lachend, de andere eerder fronsend. Is dit nu Las Vegas?

Maar al snel voelde iedereen zich thuis in deze stad die nooit gaat slapen. Onze 24u in Las Vegas kunnen kort worden samengevat: dinnerbuffet Planet Hollywood - ontbijtbuffet Paris - de strip en casino's bezoeken - lunchbuffet Harrah's - strip en casino's bezoeken - dinnerbuffet Flamingo - show KA van Cirque du Soleil

Jaja, eigenlijk hebben we vooral goed "gevreten". Met onze buffetpas mochten we dan ook gedurende 24u de buffetten van 7 verschillende casino-hotels onbeperkt afschuimen. En wij zorgden natuurlijk voor "waar voor ons geld"! Dat wordt regimen in België...

De gevolgen van ons culinair Vegas-bezoek waren zelfs de volgende dag al voelbaar. De broek van Jose sprong letterlijk open en naald en draad moest worden bovengehaald. De honger van Simone was dan weer nog lang niet gestild. Bij Subway kon Claudia nog net beletten dat Simone een broodje Club van 6 feet (2 meter!) bestelde!

* Death Valley

Bij het binnenrijden van Death Valley beleefde Simone veel plezier en waande zich in een rollercoaster op de heuvelachtige wegen. We moesten dan ook ook tot 86 meter onder zeeniveau dalen om Badwater, een grote zoutvlakte, te bezoeken.

Het mooie van Death Valley zijn de wijds uitgestrekte landschappen die spijtig genoeg moeilijk op foto pakken.
Raar maar waar troffen we bovendien niet de verwachte hoge temperaturen, maar werden we bij ons bezoek aan Zabriskie point achterna gezeten door dreigende zwarte wolken en bliksemschichten die we nog net konden ontkomen zodat we heel onze trip gespaard zijn gebleven van regen.

* Sequoia National Park

Een spectaculaire weg die meer dan 1500 meter steeg, bracht ons in een immens sneeuwtapijt waar we getroffen werden door diverse "luchtaanvallen". De sequoia's zijn dan ook zo hoog dat een portie vallende sneeuw behoorlijk hard aankomt.

Onderweg viel het ons weer op dat Amerika aan het "verindiënen" is en dat veel motels worden uitgebaat door Indiërs. Maar het sloeg toch alles toen we tijdens een sanitaire stop vaststelden dat 5 van de 7 kranten in het plaatselijke tankstation Indisch waren.
Waar gaat dat naartoe?!

* Channel Islands

Bij het ontbijt hadden de plaatselijke Amerikanen er pret in toen ze Simone en Claudia zagen klommelen met de bus slagroom waar ze niks uit kregen. Spontaan antwoordde Simone terug: "Ja maar, bij ons is dat wel anders hoor!" Verstaan wie verstaan kon...

In de haven van Oxnard wachtte de Vanguard het 5-tal op voor een boottocht van 3 uur op de Pacific Ocean naar Channel Islands National Park. We genoten van de zon, het mooie uitzicht en de vele zeeleeuwen.

Maar de gevolgen van een namiddagje varen waren niet te verstoppen. In de motel 6 van Los Angeles werd een rode tomaat gesignaliseerd, verstopt achter een donkere bril en voorzien van een niet nader te beschrijven gevaarlijk wapen!

* Los Angeles

Tijdens onze trip kwamen we alle soorten huizen tegen, van prachtige villa's tot woonwagens en prefabhuisjes op wielen. Maar Venice Beach sloeg toch alles en daar kwamen we echt ogen te kort! De landlopers en (wannabe) hippies hadden hier wel een heel eigen manier gevonden om te overleven en geld in het laatje te brengen: "Kick my ass for $1!", "I only stop shouting when you give me $1!"...

Een 6u durende autorit bracht ons uiteindelijk van Los Angeles naar Phoenix terug en begon duidelijk in de benen te zitten, of moeten we zeggen, naar het hoofd te stijgen. Deze momentopname wilden we jullie niet onthouden...

Bezoek uit Belgenland...

Gelukkig was er op zondag 11 april nog geen sprake van een aswolk boven Europa en kwamen onze gasten, Simone, Roger en Jose, zoals gepland aan in onze nieuwe thuis.

Hoewel, het had ook zonder vulkaan anders kunnen uitdraaien… Ondanks Claudia’s “Belangrijke richtlijnen voor een aangename trip naar Phoenix” was de vlucht een serieuze beproeving. Als enige werd Simone op de luchthaven van Chicago grondig gefouilleerd en wel 45 min. onderworpen aan een uitgebreide paspoortcontrole en vragenlijst door verschillende migratieambtenaren. Wat er mis was, is nog altijd een raadsel: “Simone terrorist”?! Jose weigerde in eerste instantie op de verbindingstrein tussen de terminals te stappen: “Nee, mevrouw, we moeten een vliegtuig hebben, geen trein.” Gelukkig was Roger er om het hoofd koel te houden! Maar toch, ondertussen is gebleken dat we Roger ook goed in de gaten moeten houden. Misschien niet gemakkelijk als je met 3 vrouwen op pad bent, maar haarlak spuit je niet onder je oksels, Roger!

Desalniettemin bleek wel al gauw dat onze gasten van het juiste hout gesneden zijn om het Amerikaanse avontuur tot een goed einde te brengen!

Na de verkenning van Phoenix en haar Capitool op maandag zouden we onze gasten op dinsdag opwarmen met een tweedaagse trip. Hoewel, op 2 dagen tijd slaagde Claudia erin maar liefst 1100 km af te leggen! En onze gasten hadden niet eens het gevoel dat ze lang in de auto hadden gezeten. Er was dan ook zoveel te bewonderen onderweg!

* Petrified Forest National Park

In Petrified Forest National Park maakten onze gasten voor het eerst kennis met de prachtige natuur van de "South-West". De wandelingen tussen de versteende bomen waren prachtig en onze gasten moesten zich inhouden geen stukje “petrified wood” mee te nemen voor thuisblijver Theo.

* Route 66

Dinsdagavond belandden we in het gezellige Williams, een dorpje aan de oude Route 66, waar deze lang vervlogen tijden nog steeds leken te blijven voortbestaan.
En na de eerste aanpassingsproblemen: “moet ik echt op deze stoel kruipen?, zijn de frisdrankglazen hier allemaal zo immens?...”, genoten onze gasten van hun eerste echte Amerikaanse hamburger. En het moet gezegd, niet te vergelijken met een Macske!
Nadat de moteleigenaar het ongelukkige 4-tal leerde hoe je een "Amerikaanse deur" opent, genoten we van een welverdiende nachtrust met vooruitzicht op nog meer interessante weetjes van onze moteleigenaar de volgende morgen...

* Sedona

Die Amerikaanse weetjes lieten we voor wat ze waren en na een tussenstop voor een stevig ontbijt in Flagstaff, zette het gezelschap woensdag koers richting Sedona. Onze gasten voelden al snel dat ons gestoef over ons prachtklimaat (althans zolang de echte zomer zich nog niet heeft ingezet) niet overdreven was en haalden hun zonnecrème boven voor een fikse wandeling tussen de mooie rode rotsen!

De zonnekloppers legden daarna hun leven in handen van hun chauffeur. De beklimming met onze Nissan Pathfinder op de zanderige en hobbelige Schnebley Hill Road zorgde voor heel wat kleine kreetjes bij de passagiers. Maar chauffeur Claudia slaagde met glans voor de "test" en bracht haar gasten veilig naar Oak Creek Canyon voor een lekkere picknick.

* Watson Lake & Granite Dells

Vol vertrouwen zette het gezelschap dan ook hun tocht verder via de (soms letterlijk) adembenemende haarspeldbochtenweg door het mijndorpje Jerome naar het Watson meer in Prescott. Het uitgestrekte meer nodigde uit voor een heuse, bijna 'professionele', fotoshoot…


* Saguaro National Park

Donderdag stond een bezoek aan Tucson,ten zuiden van Phoenix op het programma. Highway I10 bleek een attractie op zichzelf. De teller van het aantal politievoertuigen dat we onderweg op 4u tijd spotten, steeg al gauw boven de 20! We waren zelfs "getuige" van verschillende arrestaties! Met "Simone terrorist" aan boord hielden we ons dus maar braaf aan de regels...













Na een bezoek aan het indrukwekkende Titan Missile Museum bezochten we het Desert Museum in Saguaro National Park. Bleek al gauw dat de "overvloedige" regen van de afgelopen maanden schitterende resultaten had opgeleverd. Onze gasten hadden het niet beter kunnen treffen dan een woestijn in bloei!

Vrijdagavond trok ook Roeland de deur van TKI voor een week achter zich dicht en is het 5-tal begonnen aan een 9-daagse trip! Wordt vervolgd...

"Waaghalzerij" in Zion!

Sinds ons Belgisch feestweekend zijn de weergoden het er blijkbaar mee eens dat Phoenix haar portie regen wel gehad heeft. Ondertussen is het hier zo warm dat Belgische chocolade eten op het terras een haast onmogelijke klus is geworden. Het zwembad wordt daarentegen de laatste dagen heel druk bezocht...

Roeland is de afgelopen weken druk in de weer geweest met het uitvoeren van experimenten in het labo in Tucson. Dit betekende een pijnlijk vroege wekker om 4u (!) 's morgens, auw... En Claudia dompelt zich nog steeds onder in een Spaans taalbad aan het Community College, waar blijkbaar ook een seksueel delinquent school loopt. Even schrikken dat alle studenten hiervan, zelfs vergezeld met foto, via email op de hoogte werden gebracht.

Het afgelopen weekend werden onze batterijen weer opgeladen door wat "waaghalzerij" in Zion National Park.

* Zion National Park

Vrijdag werden de benen warm gelopen en proefden we van het lopen met behulp van kettingen over smalle rotspaadjes op de Hidden Canyon Trail. Een kleine uitschuiver op de rotsen die Claudia plat op de rotsen legde, deed haar inzien dat het misschien toch tijd wordt om afscheid te nemen van haar 12 jaar oude en bijna met haar vergroeide wandelschoenen, snif...


Dit akkefietje kon de pret echter niet bederven en na een serieuze klim verdwenen we in een lange "verborgen" kloof waar Roeland de waaghals uithing, terwijl Claudia haar krachten spaarde voor de volgende dag...



Niet goed wetend wat te verwachten na het horen van allerlei "straffe verhalen", begonnen we op zaterdagmorgen aan het doel van onze trip: de beklimming van Angel's Landing! De meest beruchte wandeling van Zion en omstreken, zeker niet bedoeld voor mensen met hoogtevrees...

Via een steil zigzaggend pad kwamen we aan op het Scouts Overlook punt waar we reeds konden genieten van een geweldig mooi uitzicht over de canyon en de rondscherende condors. Maar we wilden natuurlijk meer, de top lonkte... Het werd een intensief gekleffer over smalle rotspartijen langs diepe afgronden, zo'n 500 meter boven de begane grond, her en der voorzien van kettingen om de avonturiers toch enige stabiliteit te geven...

Bij aankomst op de top riep Claudia het uit: "We hebben het gemaakt!". Hmm, is daar enige "veramerikaansing" van ons Nederlands te bespeuren?

Na onze (soms letterlijk) adembenemende klim genoten we van een welverdiende rustpauze en fantastisch vergezicht op het topje van Angel's Landing. Maar dit was buiten de vele eekhoorns gerekend die het duidelijk op onze (niet eens echt lekkere) droge koeken hadden gemunt. Roelands 'overzetboten' (maat 46!) waren onze redding, nee, nee, niet om deze bewoners van Angel's Landing te vertrappelen, even goed laten schrikken was gelukkig voldoende...



* Mormonen, wat is dat?

Na onze avonturen van zaterdagmorgen deden we het de rest van de dag wat kalmer aan en beslisten we via de scenic route koers te zetten richting Page. Onderweg stopten we in wat ooit een mormonennederzetting was, Pipe Spring National Monument.

Na de vele vragen over waar een mormoon nu juist voor staat, hebben we ons 'verdiept' in de mormoonse religie. Wij associeerden mormonen tot nu toe immers vooral met het niet mogen drinken van alcohol. Maar er zal daar wel meer achter zitten, zeker?

Een stukje geschiedenis, kort samengevat: mormonen zijn aanhangers van de Fundamentalist Church of Latter-Day Saints, oftewel de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Hoe het begon... in 1820 vroeg de 14-jarige Joseph Smith aan God bij welke kerk hij zich moest aansluiten. Daarop verschenen God en Jezus aan Joseph en vertelden hem dat de kerk van Jezus Christus niet op aarde was en dat Joseph de uitverkorene was om die te herstellen. Een nieuwe kerk was ontstaan... Naast de bijbel volgen de mormonen het Boek van Mormon (geschreven door Joseph Smith en verwijzend naar de engel Moroni) en de Word of Wisdom, een soort van gezondsheidscode, waarin het gebruik van tabak, alcohol, koffie en thee ed. verboden wordt. Er is zelfs discussie mogelijk of de Word of Wisdom ook niet Coca-Cola verbiedt. Alvast niks voor ons dus!

Dat in Amerika de kerk nog steeds een zeer belangrijke rol speelt, is algemeen wel bekend. Maar in Page, een dorp van maar 6800 inwoners, schrokken we toch toen we op de Lake Powell Boulevard maar liefst 10 verschillende kerken naast elkaar telden?!

* Lake Powell - Lower Antelope Canyon

Zondagmorgen sloten we ons weekend af met een bezoek aan Lower Antelope Canyon. Via verschillende ladders daalden we af in een prachtige canyon. Het was Roelands eerste bezoek aan een slotcanyon en hij was dan ook serieus onder de indruk van de prachtige vormen en kleuren!

Na een rondleiding in de Glen Canyon Dam, de 4e grootste dam van de VS, genoten we van een picknick aan het mooie Lake Powell en zetten we terug koers richting Phoenix...

De volgende dagen zullen we de handen vol hebben met het opblinken van ons huisje, het doen van inkopen voor een nieuwe rondtrip... Want we verwachten zondagavond immers hoog bezoek uit België.
Reisleider Claudia stippelde weer een mooie, maar zeker vermoeiende tocht uit. Misschien moet de werkende mens toch maar een extra dagje verlof voorzien om op adem te komen?!

Wordt dus zeker vervolgd...

Belgian beer, Belgian endive ... Belgian weather!

Na ons bezoek aan Chicago en het ondergesneeuwde België ging het leven in Phoenix weer zijn gewone gangetje, zij het niet dat er gefeest werd!

* Belgian Night

Op zaterdag 27 februari waren de collega's van Roeland welkom in "Little Belgium": 1601 E. Highland Ave (# 1185), 85016 Phoenix. Bij deze, voor degene die ons adres nergens konden terugvinden...

Minutieus stelden Jeroen en Roeland een collectie Belgische bieren samen die zeer goed in de smaak vielen. Vooral het "Devil's beer" smaakte voor sommigen naar meer!
Liesbet en Claudia hadden de handen uit de mouwen gestoken en verwenden de gasten met hapjes, waarbij witloof (waarvan wij Belgen in de plaatselijke supermarkt precies de enige afnemers zijn), kaas en wafels zeker niet mochten ontbreken!

Claudia was blij de collega's in levende lijve te ontmoeten en eindelijk een gezicht te kunnen plakken op al die figuren in de TKI-verhalen. Ah, dat is de collega die van thuis uit werkt als ze met 70% zekerheid regen voorspeld hebben, omdat de achterruit van zijn auto niet meer dichtgaat...










Ook het weer hadden we niet "beter" durven dromen. Alsof het op bestelling was, viel het water met bakken uit de lucht! Roeland en Jeroen zagen dat het goed was... en blikten terug op een geslaagde avond.




De weergoden bleven ons echter bestoken met Belgisch weer en ook het afgelopen weekend werd Roeland's verjaardag een regenfestijn...


* Universal Studios

Hoewel we geen fan zijn van Los Angeles en al helemaal geen grote filmkenners zijn, vonden we ons bezoek aan de Universal Studios echt wel de moeite waard.



De blik achter de schermen tijdens de Studio Tour was fascinerend en verrassend.
In Phoenix heeft Claudia, hoe kon het ook anders, "Desperate Housewives" leren kennen, of moeten we zeggen, is ze verslaafd geraakt aan, en dus voelde ze zich direct thuis op Wisteria Lane!
En ook de ritjes in Krustyland en Revenge of the Mummy en de 4D Schrek-film waren tegelijk lachen en schreeuwen geblazen!

* Palms Springs

Op de terugweg stopten we in het ooit mondaine en nu vol van gepensioneerden oord, Palms Springs.
De kabellift met ronddraaiend platform bracht ons naar het bijna 2.000 meter hoger gelegen Mt San Jacinto State Park.
Prompt bevonden we ons in een mooi, maar koud sneeuwtapijt! We voelden ons als "Phoenecianen" in eerste instantie underdressed, maar we waren al gauw op ons gemak wanneer we een dame op flipflops door de sneeuw zagen passeren!



Roeland probeerde de special effects van de Universal Studios zelf uit te testen en was bezig aan de bouw van een levensgrote sneeuwpop. Wat hij alleen even vergeten had, was dat de aandachtige kijker zijn poging tot gezichtsbedrog snel zou doorprikken. Zien jullie 'de fout' ook?



* Joshua Tree National Park

Het verjaardagsweekend werd afgesloten met een plensrit dwars door een woestijn van Joshua Trees en Cholla cactussen... Verbaasd waren we toen we zelfs lichte sneeuwvlokjes in de woestijn zagen vallen!!











Vandaag vernamen we dat Phoenix ondertussen zijn jaargemiddelde qua regen ruimschoots heeft bereikt en we hopen dat weldra alleen nog maar de zon zal schijnen?!

We love Chicago!!

Onderweg naar België maakten we een kleine tussenstop in Chicago, een stad die ons heeft betoverd en ons hart veroverd.

In 1871 werd de stad geteisterd door een enorme brand. Volgens de volksverhalen werd deze veroorzaakt door de koe van Mrs. O'Leary die een lantaarn zou hebben omgestoten. De houten huizen in de binnenstad moesten er allemaal aan geloven en meer dan 90.000 mensen werden dakloos.

Bij de heropbouw van de stad zag in 1885 de eerste wolkenkrabber het levenslicht.
Sindsdien is de stad het toneel van een prachtige skyline met high rise buildings!

Ondanks de vele betonnen, stalen en hoge constructies heerst er een aangename en zelfs gezellige sfeer in de binnenstad.

Velen kennen de stad misschien nog van de wereldberoemde gangster Al Capone. In de jaren '20, tijdens de drooglegging, telde Chicago maar liefst 1000 gangsterbenden.
Van dit gangsterverleden is vandaag de dag niks meer te merken. Integendeel, opvallend was dat we nauwelijks politie in de stad zagen, terwijl deze in Phoenix op elke hoek van de straat opduikt.

Een visuele tour door de "windy city":

* Lake Michigan

Chicago ligt in de staat Illinois en is gelegen aan Lake Michigan.
Bij aankomst in O'Hare International Airport bereikten we na een uurtje metro gepakt en gezakt hotel Blake in hartje Chicago, op wandelafstand van Lake Michigan.

Onmiddellijk werden de handschoenen en muts bovengehaald, met dank aan An en Beatriz om ons te waarschuwen voor de ijskoude winters!
We wandelden richting Navy Pier, eens de stads grootste kade, nu een toeristisch oord. Gelukkig hadden andere toeristen het niet in hun hoofd gehaald die dag een bezoekje aan Navy Pier te brengen, zodat we in alle rust konden genieten van de adembenemden uitzichten over het meer en de skyline van Chicago. Tja, misschien zat het weer hier wel voor iets tussen?

* Museum of Science and Technology

Met de Chicago City-pass op zak begonnen we de volgende morgen aan een tour langs de 5 meest toeristische trekpleisters van de stad. Eerlijk gezegd hadden wij, natuurmensen, nooit gedacht dat we zoveel tijd in een museum, en met plezier, konden doorbrengen...

Het Science museum is dan ook gigantisch groot en huisvest (interactieve) tentoonstellingen over landbouw, luchtvaart, ruimtevaart, genetica, transport, chemie, het internet en zoveel meer.
Een van de hoogtepunten is de Duitse onderzeeër U505 die tijdens wereldoorlog 2 werd veroverd door de Amerikanen.


* Sears Tower

De Sears Tower, ondertussen als "hoogste gebouw ter wereld" al lang voorbijgestoken door Maleisië, Taipei, Shanghai en Dubai, is nog steeds de hoogste wolkenkrabber van de VS.


Op verdieping 103, dewelke we gelukkig bereikten met de lift, heb je een geweldig zicht over de stad en je kan je zelfs wagen om via de glazen platforms de stad onder je te zien!

*Shedd Aquarium en Adler Planetarium

Op vrijdag werd Roelands passie voor de onderwaterwereld weer helemaal aangewakkerd in het Shedd Aquarium waar net een baby beluga walvis geboren was.


In het Adler Planetarium maakten we kennis met de melkweg. Maar ondanks de mooie vormgeving bleef astronomie in het Engels (wat een termen?!) toch een beetje Chinees.


Bij onze terugkeer naar het hotel bleek al gauw dat de stad haar bijnaam, "Windy City", meer dan verdient. We werden bijna letterlijk van onze sokken geblazen!

* Field Museum of Natural History

De laatste dag lieten we ons in het Field Museum onderdompelen in een allegaartje van allerlei culturen, van Afrikaans tot Tibetaans, opgezette dieren, fossielen, een rondreis door de bodem met reuzengrote insecten enz. Opnieuw een museum om in te verdwalen en veel in te ontdekken.
De trots van het museum is Tyrannosaurus Rex Sue, het meest volledige en best bewaarde fossiel ter wereld is. Het is maar liefst 13 meter lang, 4 meter hoog en 67 miljoen jaar oud.

* Millenium Park

Als afsluiter nog een sfeerbeeld van het Millenium Park in hartje Chicago met de "Cloud Gate". En het zal jullie niet verbazen dat dit kunstwerk in de volksmond ook wel eens "de boon" wordt genoemd.


WE LOVE CHICAGO!